@yosungozlu

İnsan zamanla kendi kendine yetmeyi öğrenir; düştüğünde kalkmayı, susmayı, kimseye yük olmamayı. Dışarıdan güçlü görünür, eksiksiz sanılır. Oysa bu çoğu zaman bir seçim değil, yokluğun öğrettiği bir alışkanlıktır. Birine anlatacak kimse bulamadığında insan kendi içine konuşur, sarılacak omuz olmadığında kendine sarılır. Bu yüzden kendi kendine yetebilen biri huzurlu olabilir ama bu her zaman mutluluk değildir. Çünkü insanın içinde, ne kadar bastırırsa bastırsın, anlaşılma isteği hep yaşar. Kimseye ihtiyaç duymamak değil, ihtiyaç duyduğunu kabul edebilmek insana iyi gelir. Gerçek mutluluk belki de yalnız başına güçlü kalabilmekle birlikte, birinin varlığını istemekten utanmamaktır. Çünkü insan tek başına tamamlanabilir ama bir başkasıyla daha derin hisseder. 🌙✨