@yosungozlu

Bazen en çok sessizlik konuşur. Dışarıdan bakıldığında dingin görünen anların içinde, aslında sayısız düşünce çarpışır. İnsan kalabalıkların ortasında bile susabilir ama içindeki sesler hiç susmaz. Sessizlik, kaçtığımız duyguların yankısıdır çoğu zaman. Söylenmeyen sözler, yarım kalmış cümleler, içimize attığımız her şey büyür ve o boşlukta kendine yer bulur. İşte o an, sessizlik bir sığınak değil; aksine en gürültülü yer olur. Çünkü insan kendinden kaçamaz. Ama belki de bu gürültüye kulak vermek gerekir. Sessizliğin içindeki sesi duyabildiğimizde, kendimizi biraz daha anlarız. Ve belki ilk defa gerçekten susmayı değil, huzuru öğreniriz.