@yosungozlu

Bazen hayat insanı hiç beklemediği bir yere bırakır ve o yer başta zor, hatta biraz karanlık gibi görünse de zamanla içinde bambaşka ışıklar taşımaya başlar. Ben de böyle bir süreçten geçtim. Bir ay süren tedavi sürecim vardı ve özellikle ilk iki hafta benim için oldukça ağırdı; sanki bedenim bana yabancılaşmış gibi hissediyordum, azap gibi geliyordu, gücüm elimden kayıp gidiyordu. Yoruluyor, bazen sadece susuyor ve içimden geçenleri toparlamakta zorlanıyordum. Ama zaman geçtikçe o zor anların arasına küçük ama çok değerli şeyler sızmaya başladı. #tabelasız girdi hayatıma. Tabelasızda tanıştığım insanlar vardı; her biri ayrı bir hikâye, ayrı bir umut taşıyordu. Kalpleri temiz, hayalleri güçlü, hayata rağmen dimdik duran insanlar… Onlarla karşılaştıkça hayatın aslında ne kadar sade ama bir o kadar da derin olduğunu hissettim. En garibi de şu oldu ki, biz birbirimize iyi geldik. Bazen sadece bir bakış, bazen kısa bir sohbet bile insanın içini ısıtmaya yetti. “tabelasız” benim için zor geçen günlerin içinde aslında görünmeyen bir sıcaklık, paylaşılmış küçük gülümsemeler ve sessiz bir umut taşımama sebep oldu.
Bugün öğrendim ki tedavim olumlu sonuç vermiş ve doktorum “eskisi gibisin” dediğinde içimde tarif edemediğim bir hafiflik oluştu, sanki uzun bir yolculuktan dönmüşüm de kapı yeniden açılmış gibi hissettim. Sanki bedenim tekrardan bana gelmiş gibi. Ama biliyorum ki ben artık sadece “eski ben” değilim, çünkü bu süreç bana hem insanları hem duyguları hem de hayatı daha derinden hissetmeyi öğretti. Şimdi önümde sadece kısa bir kontrol süreci kaldı ve sonra hayat yeniden akmaya devam edecek, belki kaldığı yerden değil ama daha farkında, daha güçlü bir yerden. Ve bu süreçte hayatıma dokunan, bana iyi gelen, varlıklarıyla içimi hafifleten kandan olmasa da candan olduklarını sonuna kadar hissettiren abilerimm ablalarımm tüm o güzel insanlara *düzelen kalbimle* teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız, iyi ki yollarımız kesişti, iyi ki tanıdım hepinizi.