@yosungozlu

#💌sessiz mektuplar9
Kendimle baş başa kaldığım her an seni yanımda buluyorum. Sonra kendi kendime, "Delirdim mi? Gelemez ki..." diyorum. Ama yine de o daldığım yerden gözlerimi ayırmak istemiyorum; sanki gözlerimi çevirirsem gidecekmişsin gibi.
Keşkelerim her geçen gün biraz daha çoğalıyor. Aklıma gelen her anıda, "Keşke o dakikalar biraz daha uzun sürseydi, saatler uzasaydı." diyorum. Sanki hep yanımdasın ama aslında hiç yanımda değilsin.
Gökyüzü yetmedi bana, hâlâ yetmiyor. O yüzden karanlıkta parlayan yıldızlar aldım. Artık her gece onlara bakarak uyuyorum. Hep varsın... Çocukça diyenler oldu ama o yıldızların benim için ne ifade ettiğini kimse bilmiyor.
Eskiden her sabah uyanır uyanmaz telefona bakardım; "Ben uyurken yazmış mı?" diye. Şimdi ise tarihe bakıyorum. Kaç gündür yoksun diye...
Sanırım seni biraz fazla özledim. Hâlâ kabullenemiyorum. Bir gün yine arayacakmışsın gibi bekliyorum. Sonra kendi kendime, "Neden ben burada kaldım?" diye sormadan edemiyorum.

İyi miyim, değil miyim?
Bilmiyorum...

Keşke zamanı geriye alabilseydik.
Sadece... keşke.



#birazbenbirazhiç
@yosungozlu