@zeyzey_e

insanın nasıl yaşayacağını anlayamadığı bir zamanda yaşıyoruz. bunu da demin otobüste ayakda durmuşken bir teyzenin bana yanındaki boş yeri gösterip beni çağırmasıyla farkettim. bana “daha gençsiniz, bu ayaklar size gelecekte çok lazım olacak. yazık değil mi?” dedi. düşündüm durdum yol boyu. ben ayakta durmaktan ve benzeri şeyleri yapmaktan normal olan şeyi unutmuşum. bu durumu da sınavdan çıktıktan sonra yaşadım. eve geldikten sonra anneme “sonunda bitti sınav. artık istediğim ve yarım bıraktığım her şeyi yapabilirim.” dedim. sonra düşündüm fakat ne yapabileceğimi bulamadım. artık robot gibi bir maksat için çoğu şeyi kenara koyarak yaşamaktan bize ait olan aktiviteleri de unutmuş durumdayız. elimizde telefon, kimimiz sabahtan akşama kadar, kimimiz ise bulduğu kısa bir fırsatta bile onunla meşgul oluyoruz. hatta durum daha ciddi oluyor bazen. telefondan sıkıldıktan sonra elimizden bırakıp yeniden telefonda gezinmek gibi. kendimizi brainrotlaştırmaktan başka birşey yapmıyoruz. düşünsenize, sosyal çürümenin kurbanı olmuş durumdayız. hafısa ve dikkat problemleri yaşıyoruz. bildiğin saniyeler önce düşündüğümüz şey anında unutuluyor. duygularımız, düşüncelerimiz ve fikirlerimiz kendimize ait değil artık. ister sosyal medyada ister sosyal çevrede kendi fikrimizi belirtmekten kaçıyoruz çünkü eğer farklı bir fikirde olursak bize nasıl bakarlar düşüncesindeyiz. kimimiz bir kalıba uymak için çırpınıyor, kimimiz ise uyamadığmız için kendimizden utanıyoruz. tabiiki bu saydıklarımın hiçbirini yapmayan kişiler de çok. umarım hepimiz kendimiz oluruz.

BU YÜZDEN DİVA İS COMEBACK.